Ήρθε και η δεύτερη προσωποκράτηση πρώην υπουργού της κυβέρνησης Σημίτη, για αποδοχή μαύρου χρήματος που προερχόταν από μίζες.

Πλέον ο άλλοτε ισχυρός κος Παπαντωνίου οδηγείται στις φυλακές μετά της συζύγου του.

Πάντα και οι σύζυγοι στην μοιρασιά.

Βέβαια απορίας άξιο είναι όταν δύο από τους πιο ισχυρούς υπουργούς μιας κυβέρνησης, αποδεικνύεται ότι τσεπώνανε μαύρο χρήμα γιατί η έρευνα δεν αγγίζει και τον Πρωθυπουργό της εν λόγω κυβέρνησης. Αυτό βέβαια αποτελεί θέμα ταμπού ακόμη και για τη Δικαιοσύνη.

Ας το πάρουνε χαμπάρι ότι δεν χτυπούνε τη θεσμική θέση, αλλά το πρόσωπο που όπως ο καθένας, έτσι κι αυτός μπορεί, μπορεί λέω,  να είχε συμμετοχή στο φαγοπότι. Δεν ξεχνώ μία δημόσια δήλωση ενός άλλου υπουργού του Θόδωρου Τσουκάτου που παραδέχθηκε ότι πήρε ένα εκατομμύριο ευρώ για λογαριασμό του κόμματος, βλέπε ΠΑΣΟΚ. Αυτή η υπόθεση δεν κατέληξε ποτέ στη δικαιοσύνη και όλοι μαζί, ακόμη και τα ΜΜΕ το έκαναν γαργάρα και γρήγορα ξεχάστηκε.

Στο φινάλε δεν υπάρχει  ευθύνη για κάποιον που διορίζει σε θέσεις υπουργού ανθρώπους που τα έχουν αρπάξει?  Έστω και ηθικής τάξης.

Έπρεπε να πάψουν να είναι βουλευτές οι κύριοι Τσοχατζόπουλος και Παπαντωνίου για να μπορεί να τους αγγίξει η Δικαιοσύνη μιας και είχαν την προστασία της βουλευτικής τους ασυλίας αλλά και του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Πάντως έστω και αργά η πεποίθηση του λαού ότι κάποιοι τα αρπάζουνε βγήκε αληθινή. Υπάρχουν πλέον οι αποδείξεις ότι όποιος βάζει το δάχτυλο στο μέλι, μετά θα το γλύψει.

Αποδεδειγμένα η πολιτική ζωή της χώρας μας νοσεί. Σίγουρα δεν είναι ο μόνος τομέας αλλά το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Αυτό που ο κάθε υποψήφιος πολιτικός ταγός διατείνεται ότι θέλει να προσθέσει ένα λιθαράκι στην ανάπτυξη της χώρας ακούγεται ουτοπικό έχοντας σαν παράδειγμα ανθρώπων που μπήκαν στην πολιτική μόνο έχοντας τα απολύτως απαραίτητα και όταν εξήλθαν αυτής, είχαν σημαντική περιουσία.